Wpatruję się w zapisane piórem litery zawieszone na siatce pokrywającej papier. Już na samym wstępie można stwierdzić, że nie jest to niestety dzieło sztuki kaligrafii nawet pośledniej próby. Czasami łapałem się na tym, że przez krótką chwilę zastanawiałem się nad określonymi cechami swojego charakteru pisma. Czasami uda mi się zapisać zdanie pismem łudząco podobnym do któregoś z moich bliskich. Kiedy dziś zamykam oczy pod powiekami potrafię zobaczyć pismo znajomych ze szkolnych ław. Trochę dziwnie przeprowadza się taką autoanalizę, ale skoro w niuanse mojej moich rękopisów nie będzie zagłębiał się grafolog specjalista czemu sam nie mógłbym przez chwilę popatrzeć na swoje krzaczki analitycznym okiem. (cdn)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz